Acı hikâyeleriyle dolu yeni kampların dar sokaklarında, sürgünün burukluğu yarına dair umutlarla kesişirken, genç Abdülmecid sabrın ve iradenin erken yaşta ortaya çıkan bir simgesi olarak öne çıkıyor.
Henüz on üç yaşında olan Abdülmecid, hayata mültecilik koşulları içinde gözlerini açtı. Doğduğundan beri babasız büyüdü ve hayatın zorluklarıyla bu destekten yoksun şekilde yüzleşmek zorunda kaldı. Küçücük omuzlarında yaşını aşan sorumluluklar taşıdı.
Abdülmecid, babasız büyümenin ağır şartlarına teslim olmadı. Mücadele etmeyi seçti. Her gün genç ellerini çamura daldırıyor, tuğla yapımının zorluğuna katlanıyor ve insanların sığındığı evlerin inşasına katkıda bulunuyor.
Çalışmanın sıcağı ve çamurun ağırlığı arasında Abdülmecid, zor şartların geleceğe sahip olma hakkını elinden alamayacağına derinden inanıyor. Bir gün toplumunda değer üreten ve iz bırakan biri olma umuduna sıkı sıkıya tutunuyor; başarısını kendi emeği ve alın teriyle kurmak istiyor.
Abdülmecid’in yolculuğu ilham veren insani bir gerçeği ortaya koyuyor: Samimi bir irade, toprağın içinden bile umutları şekillendirebilir; hayallerin temeli ise şartlar ne kadar ağır olursa olsun zorluklarla yıkılmaz.
